Na dobry początek: przedstawię się, poznaj mnie lepiej

Jesienne drzewo nad brzegiem rzeki w Wiedniu

Witaj na moim blogu. Dziękuję, że jesteś. Mam na imię Kasia i chciałabym Cię tu zaprosić tak, jak zaprosiłabym Cię do siebie.

Gdybyś zapukał(a) do moich drzwi, otworzyłabym je szeroko, poprosiła o zdjęcie butów i o to, żebyś się rozgościł(a). Dostał(a)byś najlepsze miejsce, coś do picia, a pewnie i coś słodkiego, tak jak moja mama zawsze przyjmowała gości. U mnie każdy ma czuć się bezpiecznie. I taką przestrzenią chcę, żeby był ten blog.

Mój dom jest kolorowy. Otulam się w nim wspomnieniami: pamiątkami z podróży, zdjęciami przyjaciół, drobiazgami, które przypominają mi, kim jestem, skąd jestem i z kim jestem związana. Minimalistom mógłby się wydać przepełniony, ale ja czuję się w nim sobą. Mieszkam w Wiedniu, nad rzeką. To była moja 27. przeprowadzka i miał być krótki przystanek, najwyżej czteroletni. Minęło prawie dziesięć lat. Rozpakowałam walizki na dobre, przybyło mi doświadczeń i wspomnień, przybyło też kilogramów, potem ubyło, jak to w życiu. Dom miał być bezpieczną przystanią w życiu, które samo jest ciągłą zmianą.

Kasia w bujanym fotelu, z nogami w górze, czyta książkę
Najlepsze miejsce w domu. Zajęte.

Chciałam być w miejscu, w którym jestem teraz, od ponad dwudziestu lat. Projektowałam je w głowie i marzyłam o przestrzeni, w której będę mogła pracować z ludźmi i dzielić się tym, co dla mnie ważne. Droga nie była ani prosta, ani krótka. Uczyłam się od wielu nauczycieli i każdemu jestem wdzięczna. Z tych poszukiwań powoli wykrystalizowało się to, co naprawdę moje.

Przełom przyszedł, jak to często bywa, przez ciało. Moje ciało, mój wierny nosiciel, zaległo w domu na wiele miesięcy. Nie napiszę tu, co to było, bo to nie jest najważniejsze. Ważne jest to, co się wydarzyło po drodze.

Pamiętam te poranki. Budziłam się z głową pełną energii i ambitnym planem: posprzątam, ugotuję świetny obiad, pójdę na spacer, popracuję, odbiorę syna i będziemy się bawić. Zanim dotarłam do końca listy, byłam już zmęczona samą jej ilością i nierealnością, więc wracałam do łóżka i włączałam Netflixa. Był moim ibupromem: miał mnie znieczulić i oddalić ode mnie samej. Nie potrafiłam się przy nim zrelaksować, a poczucie porażki tylko rosło.

Najtrudniejsze były popołudnia. Syn, wtedy siedmioletni, wracał do domu i chciał się bawić, co chwilę wymyślał nowe zadania. Bawiłam się z nim chwilę, a potem po raz kolejny, jak co dzień, musiałam powiedzieć: przepraszam cię, nie mam siły, muszę się położyć. Było mi bardzo przykro. Nie chciałam, żeby moje dziecko kojarzyło mamę z leżeniem w łóżku i brakiem sił.

Przeszły przeze mnie złość, bezradność, smutek i samotność, te najwierniejsze towarzyszki osłabienia. Z czasem zaczęłam się temu przyglądać z ciekawością. Zrozumiałam, że to długi proces, który wymaga czasu, i że nie ma żadnego zaklęcia, które postawi mnie na nogi w jednej sesji.

Sięgnęłam po wszystko, co do tej pory poznałam: po ajurwedę (starożytny indyjski system dbania o codzienność) i zalecenia dla mojej konstytucji pitta-kapha, po codzienną medytację i po Kroniki Akaszy, ocean mądrości mojej własnej duszy. Wchodziłam do nich codziennie, siedząc, a czasem leżąc, więc było to w moim zasięgu. Każdego dnia dostawałam dwa, trzy proste zadania, takie, które naprawdę mogłam zrobić. Wtedy po raz pierwszy poczułam, że coś się przestawia. Regularność, dzień po dniu, zaczęła mnie zmieniać.

Z czasem dotarło do mnie, że to, co przeżywam, jest etapem, a nie mną. Kiedy łapałam się na słabości, przestałam mówić sobie „znowu jestem słaba, znowu źle się czuję”. Zaczęłam mówić:

Widzę cię. Widzę, że dziś jest słabo, że coś znowu boli. Ale to minie. Jestem w drodze.

I poczułam, że siadam za sterem własnego statku. Potrzebowałam odwagi, żeby za tym sterem stanąć, ale stałam się własnym kapitanem. A moje ciało zareagowało, jakby bardzo na tego kapitana czekało.

Z tej otwartości na zmianę i ciekawości wyłonili się konkretni ludzie, cudowni lekarze ajurwedyjscy, którzy towarzyszyli mi w powrocie do zdrowia. Jeszcze wiele drogi przede mną, ale czuję spokój o swoje zdrowie i pełnię zaufania, że jestem dokładnie tam, gdzie mam być, ze swoją duszą i ciałem. Nie w przeszłości, która trzyma, ani w przyszłości, której przecież nie ma, tylko w tym, co jest teraz, tuż przed moim nosem.

I wreszcie dotarło do mnie, że mam wszystko, czego potrzebuję. Jakby wszechświat krzyknął: you’re welcome, enjoy!

Wtedy obiecałam sobie, że będę dzielić się tym, co wiem, z każdym, kto tego potrzebuje. W pracy z ludźmi, ale też tutaj, w przestrzeni, do której każdy może zajrzeć. Jeśli z całego tekstu zostanie Ci jedno zdanie, które z Tobą zarezonuje, poruszy coś w Tobie albo po prostu Cię zainspiruje, to już będzie warto.

Co tu znajdziesz?

Opowieści z mojego świata. O tym, jakie mam patenty na siebie, gdy w życiu jest zbyt dużo zmiany i intensywności. O tym, co jem, gdy z zimnej, wilgotnej jesieni wchodzę w suchą zimę. O tym, co pomaga mi w codziennej pracy z Kronikami, żeby zachować spokój, BHP i jasność, i o tym, kogo tam spotykam. A że sporo podróżuję, od czasu do czasu prześlę też pocztówkę. Będę pisać o tym, o czym chcą, żebym pisała, przewodnicy z Kronik, i o zwykłych historiach z codzienności, jeśli uznam, że komuś mogą się przydać. Bez planu i grafiku, tak jak będzie się działo. Dzielę się tym za darmo, bo tak właśnie chcę.

Wciąż się uczę. Właśnie zaczęłam czteroletnie studia (o nich jeszcze nie napiszę, za wcześnie) i jestem w ciągłej zmianie. Dlatego i to miejsce będzie się zmieniać razem ze mną.

Widok przez otwarte drzwi tarasowe na jesienny ogród z wrzosami
Drzwi są otwarte.

Zaglądaj, kiedy masz ochotę. Drzwi są otwarte.

Kasia